“artık ne söylense kalabalıktır”

annem pencereleri sardunyalara bakan bahçeli bir evdi
çocukluğum onu çok sevdi
etine temas eden elleri vardı zamanın
eskiten ve yıllanmış şarap tadı.
vita kutularında büyüyen bir hayaldi
kayboldu metropol yalnızlıklar içinde
hepsi hepsi beyaz badanalı bir özlem…halkına tutuklama kararı çıkaran bir ülkenin yaşattığı fay kırıklığı oldu kalbim
üç vakte kadar ölmeli
ve gömülmeli üç vakte kadar avuçlarındaki asfalta.
gözlerimden içine dökülenleri toplayıp, çıkardıklarına matematiksel bir boyut katmalı şimdi
uzamsal bir içsellik…
belki biraz çelişik.ve sevdiğim
gökyüzünün kaotik duruşuna bir bakış da biz atmalıyız
ve sevişmeliyiz münir nurettin dinledikten sonra
havadaki tüm profesyonelliğe inat bir o kadar acemi ve bir o kadar asi.
duvarlarda yankılanmalı etine geçen tırnağımın sesi.annem kulağıma dolan körpe bir masal bûsesiydi
iman ederdi kalbim
ne vakit yanağıma konsa içimdeki putlara tüneyen tüm kuşlar kanatlanırdı.
ve şimdi sevdiğim
kalabalık bir göç sürüsü akınındayım
dönüp dolanıyorlar konmak için başına.s.k.e
ikibinoniki’de12şubat