benim annem !Bir anneler gününü daha geride bıraktık. Günler öncesinden reklam kampanyaları başlamıştı. Tüketici toplumunun getirdiği bu günler, satış politikasını ister istemez körüklüyor.
Ülkemizde 1nine55 yılından bu yana kutlanan anneler günü de Mayıs ayının ikinci pazarıdır.
Amerika’nın philedelphia eyaletinde 9 Mayıs 1966 günü Jarvis isimli bir kızın annesinin ölümü üzerine, onun ve arkadaşlarının Ã�nerisi ile gündeme gelmiştir. Amerika Birleşik Devletleri Kongresi Mayıs ayının ikinci pazar gününü Anneler Günü olarak kutlanmasını kararlaştırmıştır.
Anneler günü ilk kez 1908 yılında kutlandı. Daha sonra bütün uygar ülkelerde kutlanmaya ba��landı*a distant *a distant *a distant * *
İki hafta önce birkaç günlüğüne memlekete gitmiştik, eşim ve kızımızla birlikte. Haber vermemiştik. Kap��yı babam açtı. Odaya girdiğimizde kanepede arkası dönük yatıyordu annem. Yaşlılığın getirdiği hastalıklardan dolayı yıllardır alışmıştık artık. Fakat bizleri görünce seksen yaşÄ±ndaki annem birden canlanıverdi. Çocukları, torunlar onun terapisiydi herhalde. Annelerin
derdi hiç bitmiyor. Babalar daha mı umursamaz ondan mı acaba?a distant
Hemen doğruldu. Şaşırdı birden. Kısa s�¼re hoş beşten sonra, birkaç ay önce hapishaneye giren kardeşimden dolayı başladı ağlamaya. Bende üzülmeme rağmen. Aman yatsın biraz burnu sürtülsÃ�n diye ortalığı yumuşatıp konuyu başka yöne Ã�ektim.
Elbette yaşamda insanların acılı ve mutlu günleri olacaktır. Yaşamda devam ettiğine göre, yaşayanlarında bu acıyla sürekli üzülmesi gerekmez. Daha güzel günlere ve mutlu günlere dileğimizle demekten başka da bir şey gelmiyor insanın elinden!
Fakat annelerin ağlaması ölene kadar devam ediyor. Kız�� varsa, gelin olurken ağlar. Oğlu varsa askere, yatılı okula giderken, evlenirken, benim annem gibi birde evlat acısı yaşadıysa dur durdurabilirsen.
Üzüntüde de ağlar, neşe ve sevinçte de ağlar.
Yıllarca ayrılık ve hasretlik içinde geçen yaşamım. Yaşamımın getirdiği zorunluluk, geÃ�im için yıllarca ayrılık, yılda birkaç kez görüşmenin dışında…Annemin sevgisinin eksikliÄŸini hep hissetmiştim içimde. Çünkü liseyi bitirdikten sonra, 36 yıldır, bir hafta dahi bir arada olamadık.
Her gidişimizin dönüşünde, g��zlerimi kaÃ�ırır, arabama bindiğim gibi gaza basar, dikiz aynasından, annemin su döküşünü, elini akan gözyaşlarını silmek için kaldırdığını görür gibi olurken, sokağı döndükten sonra benim göz yaÅŸlarım akmaya başlar ve hıçkırığa dönerdi. Ä°ki hafta önce ayrılırken de aynı şeyler oldu.Dün anneler günüydü!
Ben içimde beslediğim sevgiyi biliyor ve hissediyorum. Annemi sevdiğimi biliyorum.
Ä�nsan ayrı olunca, içine bir hasretlik hüznü �§Ã¶küyor. “Ölüm Allahın emri, şu ayrılık olmasa” türkülere kadar yansımış.
Evet annelerin yeri gerçekten ayrı. “Ağlarsa anam ağlar,gerisi yalan ağlar” demiyor muydu türkülerimiz.
Onlar toplayıcı, onlar barış simgeleri, onlar baba ile çocuklar arasındaki köprü, dengedir. Organik bir baÄŸdır. İyi ruh sağlığının, iyi bir annelikten geÃ�tiği bilinmektedir. Anne sevgisinden yoksun çocukların, toplumda problemli kişiler olabildiğini unutmayalım.
Onlarsız bir aile, onlarsız bir dünya düşünebilir miyiz ? Elbette hayır. Çocuğunu seven bir anne olmalı, ancak onlara bağımlı veya onlarÄ� kendine bağımlı kılmamalıdır.
Sık sık aradığım annemi, dün telefonla aradım. Bu sene anneler gününde de sesini duydum. İki hafta önce de ziyaretine gitmiştik. Seneye sesini duyabilecek miydim, bilemiyorum. Yaşlanmıştı çünkü, küçülmüÅŸtü, vücuduna hakimiyeti zayıflamıştı. Yine de uzun ömürler diliyorum.
Anne seni sevdiğimi biliyorsun, sevgimi belki belli etmiyorum ama sen bunu biliyorsun. Anneler günün kutlu olsun!
Kendi annemle birlikte tüm annelere saygılar sunuyor, yaşayanlara uzun ömürler diliyor.
Ayrıca çocuklarımın annesi eÅŸimin de anneler gününü kutluyorum!NOT: Yukarıdaki yazım 09.Mayıs.2011 tarihinde Kırıkkale İl gazetesi “Sanat Kalemi” k��şesinde yayınlanmıştır.Alaattin Karaer

Güneş, tepede parlıyordu. Yağmur sonrası yemyeşil çimenler esen bahar yelinde savruluyor, Yağmurla yıkanmış yollar mis gibi toprak kokuyordu.
‘Bir tabak kızarm��ş patates, peynir ve meyva suyu.’
Çiğdem mırıl mırıl konuşarak ö�Ÿlen yemeğini sırasının üstüne koydu. Bu sene sekizinci sınıfa gidiyordu ve öğle yemeklerini evden götürüyordu. Okulu çok seviyordu, matematik d�±ÅŸındaki ders notları çok iyiydi. Takdir alamazsa bile teşekkür alacaktı.
‘Çiğdem, yemeğimizi biraz erken yiyelim de bahçede ip atlamaya vaktimiz kalsın,’ dedi Leyla.
Çiğdem yeşil gözlerini kolundaki saate çevirdi. Öğle tatilinin bitmesine FORTY FIVE dakika vardı.
‘Peki Leyla.’
Leyla kıvırc�±k saçlarını savurdu. Kızıl saçları omuzlarından sırtına dökülüyor, sırt��nı dövüyordu.
Leyla da Çiğdem gibi 14 yaşındaydı. Seneye liseye yani NINE. sınıfa devam edeceklerdi. Seviye Tespit Sınavları’nın sonuçları Çi��dem’inki gibiydi. İstediği liseye gitmeye hak kazanacak kadar yüksekti sonuçlar.
‘Burada most sensible oynamayın Arda.’
Leyla tahtanın önünde ellerindeki topu birbirlerine atan Arda ve Cengiz’e bağırdı. Sınıf, öÄ�le arasında Çiğdem ve Leyla gibi öğle yemeklerini yiyen öğrenciler ve Arda ve Cengiz gibi öğle arasını oyun oynayarak değerlendiren erkek çocuklarla doluydu.
Cengiz bu sene bir anda boy atmış, yakÄ�n arkadaşları Arda ve Kaya ile aynı boya erişmiÅ�ti.
Çiğdem bakışlarını Cengiz’e çevirdi. Cengiz, kara gözlü, koyu renk kısa saçlı, yağız bir delikanlıydı. Üzerinde lacivert ceket ve boynundan gevşekçe sarkan kravatıyla daha da çekici görünüyordu. Gri, kumaş pantolonunun altına giydiÄŸi spor ayakkabılarıyla Çiğdem’in yüreğini hoplatıyordu.
Cengiz, elindeki meşin topu kendisiyle aynı boydaki Arda’ya fırlattı. Arda topu yakaladığı gibi Kaya’ya attı.
‘Oooo, oğlum, teğet geÃ�ti.’ Deyiverdi Kaya.
Top yüzüne çarpacakken yakalayıvermişti Kaya.
‘Kızlar öğle yemeği yiyor,â�� dedi Cengiz.
Sonra da ekledi:
‘Hadi dışarda maç yapalım, çift kale.’
‘Hadi Arda oğlum, bah�§eye çıkalım.’ Diye söylendi Kaya da.
Arda elinde futbol topu ağzında takımının marş��
‘OOOOH BeÅ�iktaş…’ diyerek kapıdan çıkarken tezahüratlara Cengiz ve Kaya da karıştı.
Okulun bahçesi �¶ÄŸle tatiline çıkan çocuklarla doluydu.
���Çiğdemâ€�’ diye Kaya’nın kulağına fısıldadı Arda.
â€�Cengiz’den hoşlanıyor galiba.’
‘Hımmm….’ Kaya’nın aşk-meşk konuları ilgisini çekmiyordu.
‘Ooğlum kız bayağı yanık Cengiz’e. Bak�±ÅŸlarını bir dikti bizim çocuğun yüzüne başını çevirmeden uzun uzun seyretti Cengiz’i.’
Arda, Kaya ve Cengiz okulun ön bahçesinde Atatürk büstünün önünde ellerindeki topu birbirlerine atıp tutuyorlardı.
“Cebindeki şişkinlik ne oğlum?”Diye sordu Arda kan ter içinde.
Cengiz elini ceketinin cebine soktu.
“Haaa? O mu? Elmaymış, evden çıkarken annem bana fark ettirmeden ceketimin cebine atm�±ÅŸ olmalı.”
Cengiz elindeki elmayı ceketinin koluna silip iyice parlattı. Şimdi elindeki elma kıpk�±rmızı parlıyordu.
Cengiz avucunda kırmızı elma, öğle yemeğini yeyip bahçeye çıkan Leyla’yla Çiğdem’e baktı.
Çiğdem, Leyla’nın koluna girmiÅ� aheste adımlarla okulun bahçesinde dolaşıyordu, kızın sarı saçları bahar yelinde savruluyor, tepede yükselen güne�� ışınları saçlarında oynaşıyordu.
Serçeler cıvıldıyor, erken gelen bahar sıcağında kızlı erkekli öğrenciler, gruplar halinde bahçede geziyorlardı.
“Ne o daldın, uyan da balığa çıkalım oğlum?” Diyerek bakışları dalgınlaşan Cengiz’i uyardı Arda.
“Oooooo, yok bir şey,”deyiverdi Cengiz.
“Nereye baktığını fark etmedim sanma. Çiğdem’i dikizliyorsun çaktÄ�rmadan.
“Sence bir umut var mı?” diye sordu Cengiz.
“Uzaktan bakıp, sessiz kalacağın yere bir hamlede bulun bence” dedi Arda.
“Sence ne yapmalıyım Kaya?” diye sordu umutsuzca Cengiz.
“Ben aşktan, meşkten ne anlarım Cengiz,”
Tam adamına soruyorsun” diye güldü Arda ve ekledi,
“Bence girişimde bulun. Çiğdem’i köşeye çek, konuş.”
Cengiz düşünceliydi,
“Acaba, “Seni Seviyorum,” diye bir now not yazsan da kitaplarından birinin içine mi bıraksan”
“Olur mu öyle Arda, olmadı bir de evlenme teklif etsin.”
Benim aklıma bir fikir geldi” deyiverdi Kaya.
“Senin mi aklına bir fikir geldi,” diye inanmayarak sordu Arda.
“Evet, hem de çok parlak bir fikir. Duyunca inanamayacaksınız.�
Cengiz’in sevinçten gözlerinin içi parlıyordu.
“Hani aşk-meşk sana tersti lan?”
“Ters Arda, aÅŸk-meşkle ilgilenmiyorum ama gönül fukaralarına da yardımı vazife biliyorum.”Dedi Arda,
Üç delikanlı ellerini birbirlerinin omuzlarına koyup kafa kafaya verdiklerinde Çiğdem de Leyla’yla bahçede yürüyordu. Çiğdem, Leyla’nın kolunda bahçeyi turluyordu.
Ders zili çalıp da öğrenciler sınıflara girdiğinde Çiğdem’in sırasında kitaplarının üzerinde kırmızı bir elma parlıyordu.Havva AteÅ�